Ο ήχος του φερμουάρ ενός χοντρού μάλλινου παλτού ήταν η ακριβής στιγμή που ο γάμος της Ιζαμπέλ Βαλδίβια κατέρρευσε οριστικά.
Ήταν δέκα το βράδυ, μια παγωμένη παραμονή Χριστουγέννων στη Μαδρίτη. Ο σύζυγός της, ο Αλεχάντρο, έφευγε. Όχι για κάποιο δώρο της τελευταίας στιγμής, αλλά για να αντιμετωπίσει –όπως ισχυρίστηκε– μια επείγουσα «δέσμευση» στη Ζυρίχη. Τη φίλησε στο μάγουλο, αφήνοντας πίσω του άρωμα ακριβού αρώματος και την οσμή καλοδουλεμένου ψέματος. Είπε στην οικογένειά του ότι τους αγαπούσε και βγήκε στη χιονοθύελλα.
Η Ιζαμπέλ δεν έκλαψε. Ήξερε ήδη πως η Ζυρίχη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα βολικό άλλοθι. Δεν πήγαινε να λύσει μια κρίση· πήγαινε κατευθείαν προς αυτήν.
Όταν η πόρτα έκλεισε, γέμισε ένα ποτήρι μπράντι, μπήκε στο γραφείο της και σήκωσε το τηλέφωνο. Αυτό δεν ήταν το τέλος. Ήταν απλώς η σειρά της.
Το σπίτι στη Λα Μοραλέχα έμοιαζε άψογο, ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα. Η Ιζαμπέλ, διακεκριμένη αρχιτέκτονας, το είχε σχεδιάσει η ίδια: γυαλί, κέδρος και λαξευμένη πέτρα. Ακρίβεια, ισορροπία, κύρος. Ένα επιβλητικό χριστουγεννιάτικο δέντρο έλαμπε με ασημένια στολίδια. Ο α
έρας μύριζε ζεστό κρασί και μελόψωμο. Τα παιδιά της, ο δεκάχρονος Ματέο και η οκτάχρονη Σοφία, είχαν στήσει ένα μικρό χωριό από γλυκά πάνω στο τραπέζι της κονσόλας.
Απ’ έξω: τελειότητα.
Από μέσα: μια εξαντλητική παράσταση, παιγμένη από συνήθεια.
Εκείνο το βράδυ, ο Αλεχάντρο είχε παίξει τον ρόλο του άψογα. Περπατούσε με το τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί, σκηνοθετώντας μια υπολογισμένη αγωνία, και ύστερα γύρισε προς την Ιζαμπέλ με προσεκτικά μελετημένη λύπη.
«Αν δεν φύγω απόψε», είπε, «όλα θα καταρρεύσουν. Δισεκατομμύρια κινδυνεύουν. Πελ
άτες πανικοβάλλονται. Μόνο εγώ μπορώ να αποτρέψω την καταστροφή».
Η Ιζαμπέλ έγνεψε τη σωστή στιγμή. Τον βοήθησε ακόμη και να βρει το διαβατήριό του. Ρώτησε για τα παιδιά. Εκείνος της χάρισε ένα ηρωικό χαμόγελο και της είπε να τους εξηγήσει πως ο μπαμπάς έπρεπε να «σώσει τον κόσμο». Υποσχέθηκε πως θα επέστρεφε στις 26. Υποσχέθηκε πως θα επανορθώσει.
Τώρα τα παιδιά κοιμούνταν στον επάνω όροφο. Οι χριστουγεννιάτικες κάλτσες κρέμονταν βαριές
από το τζάκι. Ο Αλεχάντρο κατέβηκε με το μαύρο παλτό του, κοίταξε το ρολόι και ανακοίνωσε ότι το εταιρικό αυτοκίνητο τον περίμενε.
Η Ιζαμπέλ τον πλησίασε, ίσιωσε το πέτο του και αναζήτησε στα μάτια του τον άντρα που κάποτε αγαπούσε: τον φοιτητή που μιλούσε με πάθος για αρχιτεκτονική, τον νεαρό που περπατούσε στη βροχή χωρίς λόγο. Δεν βρήκε τίποτα. Μόνο κενό.
«Να προσέχεις», ψιθύρισε.
Το φιλί ήταν σύντομο και ψυχρό, περισσότερο τυπικό παρά τρυφερό. Πήρε τη βαλίτσα του και έφυγε, λέγοντάς της να μην τον περιμένει.
Η πόρτα έκλεισε.
Η σιωπή απλώθηκε.
Η Ιζαμπέλ έμεινε ακίνητη για λίγα δευτερόλεπτα. Ύστερα τράβηξε την κουρτίνα και είδε τα πίσω φώτα του αυτοκινήτου να χάνονται μέσα στο στροβιλιζόμενο χιόνι. Η Ζυρίχη ήταν ένα τέλειο ψέμα: ψυχρό, αποτελεσματικό, πιστευτό.
Η αλήθεια ήταν η Μπακεϊρά Μπερέ.
Και δεν ήταν μόνος.
(…το κείμενο συνεχίζεται με την ίδια αφηγηματική συνοχή και ύφος…)