Πριν από τον γάμο, η γιαγιά του αρραβωνιαστικού μου μού χάρισε ένα μικρό γυάλινο μπουκαλάκι που περιείχε ένα πράσινο, λαμπερό υγρό. Με κοίταξε βαθιά στα μάτια και μου είπε χαμηλόφωνα:
«Πιες μερικές σταγόνες πριν από την πρώτη σου νύχτα ως σύζυγος. Αν δεν το κάνεις, δεν θα γνωρίσεις ποτέ την ευτυχία».
Έμεινα άναυδη. Δεν ήξερα αν μιλούσε σοβαρά ή αν ήταν ένα από τα παράξενα αστεία της. Ο αρραβωνιαστικός μου γέλασε, αγκάλιασε τη γιαγιά του και της είπε παιχνιδιάρικα:
«Μη φοβίζεις τη νύφη με τις παλιές σου δεισιδαιμονίες!»
Κι όμως, υπήρχε κάτι στο βλέμμα της –μια σιωπηλή, διαπεραστική προειδοποίηση– που με έκανε να ανατριχιάσω.
Ο γάμος μας ήταν τέλειος: μια μέρα γεμάτη χαμόγελα, συγκίνηση και αγάπη. Το μικρό πράσινο μπουκάλι είχε ήδη χαθεί από τη σκέψη μου… μέχρι τη νύχτα εκείνη.
Όταν έμεινα μόνη στο δωμάτιο, το είδα πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στην ανθοδέσμη μου. Το πώμα ήταν ελαφρώς ανοιχτό και το υγρό μέσα του έμοιαζε να πάλλεται, σαν να είχε δική του ζωή.
Η περιέργεια νίκησε τον φόβο. Θυμήθηκα τα λόγια της και σκέφτηκα πως ίσως επρόκειτο για κάποιο παλιό έθιμο, μια παραδοσιακή ευχή για καλή τύχη. Έτσι, άνοιξα το μπουκάλι και ήπια μερικές σταγόνες.
Ήταν παγωμένο, με πικρή και μεταλλική γεύση.
Λίγα λεπτά αργότερα, ένιωσα ένα παράξενο ρίγος να διαπερνά το σώμ
α μο
υ. Οι μύες μου άρχισαν να σκληραίνουν. Προσπάθησα να κουνηθώ, αλλά δεν μπορούσα. Ένιωθα κάθε λεπτομέρεια γύρω μου — τα σεντόνια, τον ψυχρό αέρα, τον χτύπο της καρδιάς μου — μα ήμουν εντελώς ακίνητη.
Πήγα να φωνάξω τον άντρα μου, αλλά η φωνή μου δεν έβγαινε. Η γ
λώσσα μου είχε γίνει βαριά, σαν να μην μου ανήκε. Ήθελα να ουρλιάξω, όμως καμιά λέξη δεν βγήκε — μόνο μια αόρατη δύναμη έσφιγγε τον λαιμό μου.
Ένα φως άστραψε μπροστά στα μάτια μου… και ύστερα, σκοτάδι.
Δεν θυμάμαι πώς πέρασε η νύχτα. Ούτε αν κοιμήθηκα. Μόνο πως, με το πρώτο φως της αυγής, κατάφερα με κόπο να κουνήσω τα δάχτυλά μου και να καθίσω στο κρεβάτι.
Όταν συνάντησα τη γιαγιά, απαίτησα να μάθω τι είχα πιει. Εκείνη με κοίταξε ήρεμα και είπε:
«Στην οικογένειά μας υπάρχει μια αρχαία παράδοση. Η νύφη πρέπει να πιει το ειδικό μείγμα πριν από την πρώτη νύχτα του γάμου. Ακινητοποιεί προσωρινά το σώμα, για να μην αισθάνεται τίποτα. Είναι απαραίτητο».
Τα λόγια της με πάγωσαν.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτή η οικογένεια δεν ζούσε με απλούς
κανόνες… αλλά με σκοτεινές, αρχαίες, και ίσως επικίνδυνες παραδόσεις.
Και εγώ — χωρίς να το καταλάβω — είχα ήδη γίνει μέρος τους.