Τα αυγά άρχισαν να εξαφανίζονται από το ψυγείο μου — και πάντα μετά από κάθε επίσκεψη της πεθεράς μου, της Άντρεα.
Σκέφτηκα πως ίσως είχε οικονομικές δυσκολίες και έπαιρνε μερικά για το σπίτι της, αλλά ήθελα να βεβαιωθώ.
Γι’ αυτό έβαλα μια κρυφή κάμερα. Και αυτό που είδα να κάνει με τα κλεμμένα αυγά με αναστάτωσε βαθιά.
Ποτέ δεν πίστευα πως θα γινόμουν ερασιτέχνης ντετέκτιβ για κάτι τόσο απλό όσο… τα αυγά.
Αλλά όταν μια ντουζίνα κοστίζει σχεδόν 70 κορώνες, αρχίζεις να προσέχεις τέτοιες “λεπτομέρειες”.
Ο Τζέιμς κι εγώ τρώγαμε σπάνια αυγά· τα αγοράζαμε κυρίως για το πρωινό των παιδιών και τα φυλάγαμε σαν θησαυρό.
Κι όμως, εξαφανίζονταν με ανησυχητικό ρυθμό.
«Τζέιμς, ορκίζομαι πως χθες είχαμε περισσότερα αυγά», είπα ένα πρωί κοιτάζοντας άδεια το ράφι του ψυγείου.
Η συσκευασία ήταν παράξενα ελαφριά στα χέρια μου.
«Ίσως τα παιδιά μαγείρεψαν κάτι όταν γύρισαν από το σχολείο», είπε χωρίς να σηκώσει τα μάτια από το κινητό.
«Όχι, έφαγαν ψητό τυρί», του απάντησα ξερά.
Έβγαλα το κουτί πάνω στο τραπέζι.
«Τα μέτρησα. Χθες ήταν οκτώ. Τώρα είναι τέσσερα.»
«Μετράς αυγά;»
Με κοίταξε με ένα υψωμένο φρύδι.
«Καινούργιο επίπεδο άγχους για το φαγητό — ακόμα και για σένα.»
Αν κοστίζουν όσο κοστίζουν, φυσικά και θα τα μετρήσω!
Έκλεισα την πόρτα του ψυγείου με τόση δύναμη που τα μπαχαρικά κουδούνισαν.
«Κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι η πρώτη φορά», είπα.
Ο Τζέιμς άφησε επιτέλους το κινητό.
«Αγάπη μου, είναι απλώς αυγά. Ίσως δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά
χρησιμοποιούμε περισσότερα.»
«Όχι, δεν καταλαβαίνεις. Παρακολουθώ το θέμα εδώ και εβδομάδες», του είπα και άρχισα να κάνω βόλτες στην κουζίνα.
«Θα βάλω κρυφή κάμερα να πιάσω τον κλέφτη.»
Γέλασε.
«Σοβαρά; Θα βάλεις φρουρά στο ψυγείο;»
«Ακριβώς», είπα.
Δεν του είπα όμως κάτι σημαντικό: είχα παρατηρήσει ένα μοτίβο. Κάθε φ
ορά που ερχόταν η Άντρεα, εξαφανίζονταν αυγά.
Στην αρχή σκέφτηκα πως μπορεί να περνούσε δύσκολες στιγμές — οι εποχές ήταν δύσκολες και τα αυγά είχαν γίνει είδος πολυτελείας.
Αλλά κάτι δεν ταίριαζε.
Και παρότι ο Τζέιμς κι εγώ έχουμε συζητήσει για τα θέματα ορίων της μητέρας του, δεν ήθελα να κατηγορήσω κανέναν χωρίς απόδειξη.
«Εντάξει, Σέρλοκ», είπε όταν σηκώθηκε από την πολυθρόνα.
«Κάνε ό,τι χρειαστεί για να λύσεις το μυστήριο των αυγών.»
Παράγγειλα λοιπόν μια μίνι κάμερα express και την τοποθέτησα σε ένα ράφι με θέα στο ψυγείο.
Η καταγραφή έδειξε περισσότερα απ’ όσα περίμενα.
Καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας με το στόμα ανοιχτό, βλέποντας την Άντρεα στο κινητό.
Εκεί ήταν — ψύχραιμη — να βάζει προσεκτικά τα αυγά από το κουτί μας στην τσάντα της.
Τύλιγε μάλιστα κάθε αυγό με μικρά υφασμάτινα κομμάτια, σαν να ήταν πολύτιμα.
Αλλά το χειρότερο;
Δεν τα πήγαινε στο σπίτι της.
Έβγαινε από την πίσω πόρτα, περνούσε την αυλή και πήγαινε κατευθείαν στο σπίτι της κυρίας Ντέιβις.
«Δεν μπορεί…» μουρμούρισα.
Η κάμερα είχε καταγράψει τα πάντα.
Η Άντρεα έδινε τα αυγά στη γειτόνισσα — και εκείνη της έδινε χρήματα.
Η πεθερά μου πουλούσε τα δικά μου αυγά στη μαύρη αγορά της… γειτονιάς.
«Απίστευτο», ψιθύρισα και είδα το βίντεο τρεις φορές.
«Έκλεβε τα αυγά μου για να τα πουλήσει στη Ντέιβις!»
Το ίδιο απόγευμα πλησίασα την κυρία Ντέιβις ενώ πότιζε τα τριαντάφυλλα.
«Από πού αγοράζετε αυγά αυτές τις μέρες;» τη ρώτησα δήθεν αδιάφορα.
Έλαμψε.
«Από την πεθερά σας! Έχει κοτούλες στην αυλή και τα πουλάει μόνο 40 κορώνες τη ντουζίνα! Το ξέρετε βέβαια.»
Πάγωσα.
Κοτούλες;
Η Άντρεα ζει σε διαμέρισμα τρίτου ορόφου.
Η Ντέιβις μου έκλεισε και το μάτι.
Κι εγώ έμεινα να βράζω από θυμό.
Το ίδιο βράδυ κατέστρωσα το σχέδιο: ένα μάθημα που δεν θα ξεχνούσε.
Μου πήρε ώρα να αδειάσω κάθε αυγό — παράξενα ικανοποιητικό, δεν θα πω ψέματα.
Μετά ανακάτεψα μια καυτερή σάλτσα με μουστάρδα και γέμισα με προσοχή κάθε τσόφλι πριν το ξαναβάλω στο κουτί.
«Τι κάνεις;» ρώτησε ο Τζέιμς.