Χώρισα τον πρώτο μου σύζυγο πριν από πολλά χρόνια. Θεέ μου, πόσο με είχε εξαντλήσει! Μετά από εκείνον τον γάμο, χρειάστηκα πολύ χρόνο για να σταθώ ξανά στα πόδια μου.
Δεν δούλευε, σπαταλούσε τα χρήματά μου στο ποτό και έπαιρνε πράγματα από το σπίτι. Κι εγώ τα ανεχόμουν όλα, γιατί είχα έναν γιο να μεγαλώσω.
Μέχρι που μια μέρα, όταν ο Γκάμπριελ ήταν δώδεκα χρονών, ήρθε κοντά μου, με κοίταξε κατάματα και μου είπε:
«Μαμά, γιατί τα ανέχεσαι όλα αυτά; Διώξ’ τον!»
Ήταν σαν να μου άνοιξε τα μάτια. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τον έβγαλα από το σπίτι.
Η ανακούφιση που ένιωσα δεν περιγράφεται. Αργότερα εμφανίστηκαν στη ζωή μου κάποιοι θαυμαστές, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα να ξεκινήσω κάτι σοβαρό. Φοβόμουν μην ξαναπέσω στην ίδια παγίδα.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν εξαιρετικά δύσκολα. Ο γιος μου μετακόμισε στον Καναδά για δουλειά και αποφάσισε να μείνει εκεί μόνιμα. Εγώ όμως δεν ήθελα να φύγω· ήταν πολύ αργά για να προσαρμοστώ σε μια νέα χώρα.
Η περίοδος της πανδημίας ήταν ιδιαιτέρως σκληρή: κανείς δεν ερχόταν να με δει, και η μοναξιά έγινε τελικά αφόρητη.
«Τουλάχιστον βρες κάποιον να μιλάς!» με προέτρεψε ένας φίλος.
«Ξέρεις… όταν βλέπω άντρες της ηλικίας μου, όλοι μοιάζουν γέροι και καταβεβλημένοι. Ντρέπομαι να με βλέπουν μαζί τους.
Και ποιο το νόημα; Να φροντίζω κάποιον στα γεράματα; Δεν ζητούν σύντροφο — ζητούν νοσοκόμα.»
«Τότε γνώρισε κάποιον νεότερο. Εξακολουθείς να είσαι όμορφη!»
Τα λόγια του με έβαλαν σε σκέψεις. Κι έτσι, σχεδόν τυχαία, άρχισα να μι
λάω με έναν άντρα από τη γειτονιά.
Έβγαζε βόλτα τον σκύλο του κάθε μέρα στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου.
Ονομαζόταν Ίων. Ήταν διαζευγμένος, η πρώην σύζυγός του είχε μετακομίσει στην Ιταλία, και είχε μια ενήλικη κόρη. Ήταν πραγματικά γοητευτικός — ψηλός, όμορφος, χαμογελαστός, 49 ετών.
Εγώ ήμουν, όπως είπα, 62.
Αρχίσαμε να μιλάμε, και με φλέρταρε με έναν τρόπο που είχα χρόνια να ζήσω. Μου έφερνε λουλούδια σχεδόν κάθε μέρα. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβω, είχε ήδη μετακομίσει στο σπίτι μου.
Όλοι αναρωτιόνταν πώς ένας τόσο ελκυστικός και ενδιαφέρων άντρας ενδια
φερόταν για μένα.
Το παραδέχομαι: μου άρεσε η προσοχή.
Καθημερινά του μαγείρευα, έπλενα και σιδέρωνα τα ρούχα του με χαρά. Ώσπου μια μέρα μου είπε:
«Μπορείς να βγάλεις βόλτα τον σκύλο μου; Καλό θα σου κάνει λίγο καθαρός αέρας!»
«Μπορούμε να πάμε μαζί», του απάντησα.
«Ίσως είναι καλύτερα να μην βλεπόμαστε τόσο συχνά.»
«Ντρέπεται για μένα;» σκέφτηκα. Και τότε κατάλαβα πως είχα καταντήσει η οικονόμος του. Αποφάσισα να το συζητήσω μαζί του.
«Νομίζω πως οι δουλειές του σπιτιού πρέπει να μοιράζονται δίκαια. Απ
ό εδώ και πέρα, θα σιδερώνεις τα ρούχα σου. Και τον σκύλο σου θα τον βγάζεις μόνος σου βόλτα.»
Και τότε μου είπε:
«Άκου… αν θέλεις έναν νεαρό και όμορφο άντρα, πρέπει να τον κάνεις ευτυχισμένο. Αλλιώς, ποιο το νόημα;»
«Έχεις τριάντα λεπτά να μαζέψεις τα πράγματά σου και να φύγεις!»
«Τι; Δεν γίνεται. Η κόρη μου άφησε ήδη τον φίλο της να μείνει στο δικό μου διαμέρισμα.»
«Τότε να μείνετε εκεί οι δυο σας!»
Τον έδιωξα χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι όμως, με στενοχώρησε. Μήπως τελικά μια γυναίκα στην ηλικία μου έχει όντως χάσει κάθε πιθανότητα για αληθινή αγάπη;